Home 
Disclaimer
Disclaimer
| Mijn verhaal van onze ontsnapping naar India |
 |
 |
 |
| Geschreven door Hermien Jalink | |
| vrijdag, 04 mei 2012 00:38 | |
 Onderstaand verhaal is het verhaal van Khando Dechen, inmiddels 22 jaar oud, en gaat over haar vlucht van Tibet naar India toen ze 7 jaar oud was. Khando heeft het verhaal maart 2012 geschreven en is door ons vertaald naar het Nederlands. De eerste poging om naar India te komen was met mijn op 1 na oudste zus, PemaYangzom en mijn vader in 1996.Maar deze ontsnapping mislukte omdat mijn zusje en ik niet in staat waren om over de hoge rotsen en bergen te klimmen. We moesten zo huilen dat we teveel geluid maakten dat mijn vader besloot om terug te keren. Een jaar later heeft mijn vader mij en mijn oudste zus TenpaYangzom en onze tante JampaDolma, samen met een groep van 60 andere Tibetaanse vluchtelingen weer naar India gestuurd. Onze reis begon in een vrachtwagen, waar we bedolven onder een hele zware laag kleding en dekens ongeveer 2 dagen gereden hebben van Lhasa (hoofdstad van Tibet) naar Shegatse (richting Nepalese grens). Toen we aankwamen in Shegatse zijn we in de nacht begonnen met lopen. Na 7 dagen lopen werden we door onze gids verlaten. We stonden daar dus, zonder gids, en we besloten ons verder te verdelen in kleinere groepjes. Onze groep bestond uit 10 mensen, 4 monniken, waarvan 1 nog maar 6 jaar was, nog een monnik uit de provincie Amdo,1 klein meisje en 1 kleine jongen, mijn zus, mijn tante en ik. Maar mijn tante moest terugkeren omdat ze het niet kon volhouden en uitgeput was. Gedurende onze reis moesten we 3 keer een diep meer oversteken, de ouderen hielden elkaars handen vast en zwommen samen, terwijl de kleine jongen en ik door monniken op hun schouder gedragen werden. Gelukkig lag er niet al teveel sneeuw op de bergen tijdens onze reis, zodat dit niet zo moeilijk was. Maar mijn zus en ik hadden slechts 1 zwarte doek om onze ogen te beschermen tegen sneeuwblindheid en ik kreeg die van mijn zus om te dragen. Maar nadat we de sneeuwvlaktes waren overgestoken, was mijn zus 1 dag blind. Twee dagen voor we Nepal bereikten, was ons eten op, dus gaven we 5 Chinese Yuan (plm.1 euro) voor een kop thee en 5 Yuan voor een kop Tsampa (Tibetaanse gerst) aan handelaars die we onderweg tegenkwamen. Tijdens onze reis sliepen we overdag en liepen we de hele nacht om ons te verstoppen voor de Chinese politie, ik herinner me dat ik in slaap viel tijdens het lopen s’ nachts en mijn zus gooide ijskoud water in mijn gezicht om me wakker te houden en harder te lopen. We hebben bijna een volle maand gelopen toen we een plaats bereikten met de naam Gyasa. Hier was een kleine nederzetting voor Tibetaanse vluchtelingen (receptioncentre) opgezet door de Tibetaanse regering. Hier ontmoetten we ook weer anderen van de groep van 60 mensen waar we eerder samen mee vertrokken waren. Van de 60 mensen waren er nu nog maar 25 over die het gered hadden…. We zijn ongeveer 15 dagen in Gyasa gebleven en toen zijn we met 10 Nepalese politiemannen in 2 dagen naar het Tibetaanse vluchtelingen centrum in Kathmandu gelopen. Vandaar uit zijn we via New Delhi naar Dharamsala (India) gestuurd. Ik werd geplaatst in Zuid-India in een TCV (TibetanChidrenVillage = Tibetaans kinderdorp). Mijn zus ging naar een andere school in India. Zij is later in een pension gaan werken in Dharamsala en nu verkoopt ze Tibetaanse sieraden en rituele voorwerpen langs de kant van de weg. Mijn huidige situatie is, dat ik na het verlaten van de basisschool (TCV) een opleiding volg aan het Indira Ghandi instituut in New Delhi tot computerprogrammeur en software specialist. Deze opleiding hoop ik volgend jaar af te ronden. Alhoewel wij tijdens onze vlucht vele moeilijkheden ondervonden, zijn we de gelukkigen die zonder al teveel problemen de bergen zijn overgelopen. Voor vele anderen ligt dit anders: bevroren ledematen en opgepakt worden door de Chinese politie komt erg veel voor. Wij hebben dit gelukkig niet mee hoeven maken. Ik wil deze kans aangrijpen om de Tibetaanse regering in ballingschap te bedanken om ons de mogelijkheid te geven naar school te gaan en te studeren en in de toekomst wil ik onze regering dienen zoveel als ik kan. Ook wil ik, namens alle Tibetaanse studenten die een gesponsord worden, elke sponsor van het TibetanChildrens Fund en natuurlijk het bestuur wat daarvoor veel werk verzet om sponsors te vinden en het zo mogelijk maakt voor ons om verder te studeren en zelfs colleges te volgen. We zijn hier zeer dankbaar voor alle hulp en vriendelijkheid. Elke kleien donatie maakt een enorm verschil en we zijn erg dankbaar en staan in het krijt bij jullie. Dank aan jullie allemaal voor de steun en de helpende hand. Wij zijn werkelijk gezegend hierdoor! KhandoDechen, New Delhi, India. Maart 2012   |
|
| Laatst aangepast ( vrijdag, 04 mei 2012 13:32 ) |